Turysta może żądać od organizatora zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową w postaci zmarnowanego urlopu również na gruncie polskiej ustawy o usługach turystycznych. Tak uznał Sąd Najwyższy w precedensowej uchwale z dnia 19 listopada 2010 r. (sygn. akt III CZP 79/10).

Do tej pory brakowało stanowiska Sądu Najwyższego, które rozstrzygałoby pojawiające się wątpliwości i niejednolitość orzeczniczą w zakresie roszczeń klientów biur podróży o zadośćuczynienie za spowodowaną przez nich utratę lub umniejszenie przyjemności z wczasów czy wycieczek. Żądania te są niezależne od roszczeń odszkodowawczych zmierzających do wyrównania szkody majątkowej, np. poniesionych wydatków na jedzenie, napoje, sprzęt czy bilety, mimo że świadczenia te były przewidziane w umowie i wliczone w cenę imprezy.

We wcześniejszym orzecznictwie uzna­wano, że żądanie odszkodowania (zadość­uczynienia) za utracony wypoczynek nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawnych oraz że zadośćuczynienia nie można dochodzić na podstawie umowy. Po implementacji w ustawie o usługach turystycznych dyrektywy 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek, sytuacja osób korzystających z ofert biur podróży zaczęła się poprawiać. Wprawdzie brakowało (i nadal brakuje) przepisu, który wprost przewidywałby dochodzenie zadośćuczynienia za zmarnowany urlop czy utratę lub zmniejszenie przyjemności z wycieczki, jednak kluczowe znaczenie miała interpretacja pojęcia "szkody" z art. 5 dyrektywy dokonana przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniu z dnia 12 marca 2002 r. (C-168/00) w sprawie Simone Leitner przeciwko TUI Deutschland GmbH & Co. KG. Odpowiednikiem tego przepisu są art. 11a i 11b polskiej ustawy o usługach turystycznych. Trybunał stwierdził, że art. 5 dyrektywy należy interpretować jako przyznający co do zasady konsumentom prawo do zadośćuczynienia za szkodę niematerialną wynikającą z niewykonania lub nienależytego wykonania usług stanowiących zorganizowane wakacje. Regulacje te mają zapewniać turystom możliwość domagania się odszkodowania za szkodę, jaką jest utrata przyjemności z wykupionego pobytu wakacyjnego.

Prawo do czerpania pełnej satysfakcji z imprezy turystycznej powinno być traktowane jako dobro osobiste podlegające ochronie. Zgodził się z tym Sąd Najwyższy, potwierdzając możliwość dochodzenia odszkodowania (zadośćuczynienia) za zmarnowany urlop.