Od 1 lipca 2011 r. w Polsce na wybranych drogach krajowych lub ich odcinkach, zarządzanych przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, obowiązuje elektroniczny system poboru opłat, tzw. viaTOLL.

Z systemu viaTOLL musi korzystać każdy poruszający się pojazdem samochodowym lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony oraz autobusami, niezależnie od ich dmc. System ten zastąpił winiety, które stanowiły opłatę ryczałtową. Natomiast w ramach viaTOLL opłaty wnoszone są elektronicznie, a ich wysokość uzależniona jest od liczby przejechanych kilometrów i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu.

Aby jednak możliwe było ich naliczanie, należy wyposażyć pojazd w urządzenie viaBOX. Jest to urządzenie, które przesyła zakodowane w nim informacje o pojeździe do przekaźników zainstalowanych na bramownicach podczas przejazdu pod nimi. Dzięki niemu możliwe jest naliczanie w sposób elektroniczny należnej opłaty za przejazd drogami płatnymi. Urządzenie to wydawane jest po zarejestrowaniu pojazdu w systemie viaTOLL, podpisaniu umowy i wniesieniu kaucji w wysokości 120 zł. Gdy viaBOX nie będzie już potrzebny, można go zwrócić i odebrać kaucję pod warunkiem niezalegania z płatnościami za przejazdy.

Należy zatem stwierdzić, że urządzenia viaBOX są wypożyczane, a nie sprzedawane. Nie są zatem własnością osoby, której zostanie ono wydane w zamian za kaucję. Oznacza to, że dla celów podatkowych nie może ono być przez przedsiębiorcę będącego użytkownikiem tego urządzenia uznane za środek trwały ani wyposażenie. Przedsiębiorca nie może również zaliczyć do kosztów podatkowych kaucji wpłaconej za viaBOX. Za koszt uzyskania przychodów przyjmuje się wydatki o charakterze definitywnym. Tymczasem kaucja ma charakter zwrotny. Także otrzymanie jej z powrotem jest zdarzeniem obojętnym podatkowo.