Aby można było mówić o eksporcie towarów, musi istnieć skonkretyzowany odbiorca, który nabył towar będący przedmiotem dostawy. Uznał tak WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 719/11 (orzeczenie nieprawomocne).

Rozstrzygana przez Sąd sprawa dotyczyła podatnika, który sprzedał towar kontrahentowi z Ukrainy. Podatnik posiadał dokumenty celne potwierdzające dokonanie eksportu, w związku z tym sprzedaż tę opodatkował 0% stawką VAT. Jednak podczas kontroli organy kontrolne stwierdziły, że kontrahent ukraiński wskazany jako nabywca towaru - nie istnieje. Dlatego też sprzedaż tę opodatkowały podstawową stawką VAT (wówczas obowiązywał VAT w wysokości 22%).

Podatnik nie zgadzając się z powyższym złożył skargę do WSA, który ją oddalił. Zdaniem WSA, aby uznać daną czynność za eksport towarów muszą zostać spełnione łącznie trzy przesłanki:

1) wywóz musi być potwierdzony przez graniczny urząd celny, tzn. nie jest wystarczające posiadanie przez podatnika dokumentu celnego wystawionego przez wewnętrzny urząd celny,

2) wywóz musi nastąpić poza terytorium wspólnoty,

3) wywóz towarów musi nastąpić w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.).

Jak podkreślił Sąd, podatnik spełnił dwa pierwsze z wyżej wskazanych warunków. Natomiast powstał spór o to, czy wywóz towarów nastąpił w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy o VAT. Spełnienie tego warunku konieczne jest do przyjęcia, że w sprawie mamy do czynienia ze sprzedażą eksportową. Aby można było mówić o eksporcie towarów, musi istnieć skonkretyzowany odbiorca, który nabył towar będący przedmiotem dostawy. Niewątpliwie z dokumentów wynika, że towar wyszedł poza terytorium Wspólnoty, jednakże dokumenty te oraz materiał zebrany w toku postępowania podatkowego nie pozwalają stwierdzić, kto był rzeczywistym nabywcą towarów.