Do 31 maja br. należy przekazać do ZUS informację o przychodach z pracy zarobkowej osób na świadczeniu przedemerytalnym.
Aktualnie jesteś: » Strona tytułowa

Strona tytułowa
« poprzedni | następny »
Bieżący numer:
nr 42 (874) z dn. 24.05.2012


Poprzedni numer:
nr 41 (873) z dn. 21.05.2012


Najpopularniejsze w dziale:
z ostatniego miesiąca
Prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z wyborem formy opodatkowania. Podatnik rozpoczynający działalność wniosek w sprawie karty podatkowej lub oświadczenie o zastosowanie podatku liniowego czy ryczałtu ewidencjonowanego może złożyć na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Jeżeli tego nie zrobi, wówczas składa je właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego. Stosowne w tym zakresie regulacje zawierają art. 9a ust. 2 ustawy o pdof i art. 9 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym… Znajdują one odzwierciedlenie we wniosku CEIDG-1. Oświadczenie o wyborze formy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych jest bowiem jego integralną częścią. Podobnie jest z wyborem formy wpłaty zaliczki na podatek. Poz. 19 CEIDG-1 służy do określenia czy podatnik zamierza wpłacać zaliczki co miesiąc, co kwartał, czy w uproszczony sposób. Tymczasem z przepisów wynika, że o wyborze kwartalnego i uproszczonego sposobu wpłacania zaliczek należy zawiadomić właściwego naczelnika urzędu skarbowego (art. 44 ust. 3i i ust. 6c ustawy o pdof). Nie ma zatem w nich mowy o możliwości złożenia zawiadomienia na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Przy czym zakreślenie w CEIDG-1 formy wpłaty zaliczki jest wymagane (obowiązkowe). Powstała zatem wątpliwość, czy zaznaczenie kwadratu dotyczącego zaliczki kwartalnej lub uproszczonej należy uznać za dopełnienie obowiązku zawiadomienia właściwego naczelnika urzędu skarbowego o wyborze danego sposobu wpłacania zaliczki. O jej wyjaśnienie zwróciliśmy się do Ministerstwa Finansów. Z odpowiedzi udzielonej przez resort finansów 17 kwietnia 2012 r. wynika, że ustawodawca nakładając obowiązek zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o wyborze formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy nie wskazuje, że zawiadomienie to powinno być złożone bezpośrednio naczelnikowi urzędu skarbowego. Tym samym nie ma przeszkód, żeby zostało ono złożone przez podatnika za pośrednictwem wniosku o wpis do CEIDG. Z informacji uzyskanych przez nasze Wydawnictwo z Ministerstwa Finansów wynika, że na dzień oddania do druku niniejszego numeru gazety aktualizowana jest broszura pt. "Najważniejsze zmiany w NIP od dnia 1.01.2012 r." zamieszczona na stronie internetowej resortu. Zawarta tam była bowiem informacja odmienna od udzielonej na zapytanie naszego Wydawnictwa. Wynikało z niej, że wypełnienie we wniosku CEIDG-1 pozycji dotyczącej formy wpłaty zaliczki nie jest równoznaczne ze złożeniem zawiadomienia o wyborze kwartalnego lub uproszczonego sposobu wpłacania zaliczek, zgodnie z art. 44 ust. 3i i 6c ustawy o pdof. Obecnie jednak treść ta ma być zmieniona i zgodna z odpowiedzią, która została nam udzielona 17 kwietnia 2012 r.
Gazeta Podatkowa nr 34 (866) z dn. 26.04.2012, strona 1

Do końca tego roku zasady odliczania VAT w związku z używaniem w działalności gospodarczej samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych określają przepisy ustawy o zmianie ustawy o VAT oraz ustawy o transporcie drogowym. W przypadku nabycia (do wykonywania czynności opodatkowanych) samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, podatnik może odliczyć VAT w wysokości 60% kwoty podatku określonej m.in. w fakturze, nie więcej jednak niż 6.000 zł. Wynika to z art. 3 tej ustawy. Podobne ograniczenie w odliczaniu VAT występuje w sytuacji, gdy podatnik wykorzystuje samochód osobowy (inny pojazd samochodowy) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu operacyjnego itp. Wówczas bowiem kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku VAT od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania ww. samochodów i pojazdów, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł. Przy czym wskazane ograniczenia w odliczaniu VAT nie dotyczą samochodów (pojazdów) wymienionych w art. 3 ust. 2 omawianej ustawy, tj. m.in. pojazdów typu wielozadaniowy, van. Jak wskazano, zasady te miały obowiązywać do końca tego roku. Od 1 stycznia 2013 r. miał wejść bowiem w życie dodany powołaną ustawą art. 86a. W przepisie tym uregulowano zasady odliczania VAT przy nabywaniu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych. Uwzględnia on stan prawny, obowiązujący w tym zakresie przed przystąpieniem Polski do UE, jak również uregulowania zmniejszające ograniczenia w odliczaniu podatku naliczonego, które zostały wprowadzone od 1 maja 2004 r. Zachowano w nim ograniczenie w zakresie prawa do odliczenia 60% kwoty VAT określonej na fakturze, nie więcej niż 6.000 zł, w odniesieniu do samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Ograniczenie to nie miało mieć jednak zastosowania w odniesieniu do pojazdów i sytuacji wskazanych w ust. 2 nowego art. 86a, czyli m.in. pojazdów samochodowych, w których ilość miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy wynosi: a) 1 - jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 425 kg, b) 2 - jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 493 kg, c) 3 lub więcej - jeżeli dopuszczalna ładowność jest równa lub większa niż 500 kg. Jednak jak wynika z projektu ustawy o zmianie ustawy o VAT, która ma zacząć obowiązywać od 1 stycznia 2013 r., proponuje się przedłużenie do końca 2013 r. obecnie obowiązujących w tym zakresie przepisów ustawy o zmianie ustawy o VAT oraz ustawy o transporcie drogowym. Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu, przedłużenie to jest podyktowane sytuacją ekonomiczną kraju.
Gazeta Podatkowa nr 40 (872) z dn. 17.05.2012, strona 1

W praktyce pracodawcy udostępniają pracownikom służbowe auta na ich prywatne potrzeby. Obecnie nikt nie ma wątpliwości, że jeżeli samochód jest udostępniany nieodpłatnie, to wartość tego świadczenia stanowi przychód ze stosunku pracy. Trudności nastręcza jednak sposób wyliczenia tego przychodu. Część pracodawców stosuje w tym celu metodę opartą na iloczynie liczby km przejechanych na potrzeby prywatne i stawki za 1 km przebiegu. Niestety, nie jest ona prawidłowa i zwykle bywa kwestionowana przez organy podatkowe. Fiskus uważa, że wartość pieniężną omawianego świadczenia należy ustalić zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o pdof. Przyjmuje, że pracodawca, który w ramach powadzonej działalności gospodarczej świadczy usługi wynajmu samochodów, powinien wartość świadczenia ustalić według cen stosowanych wobec klientów. Jeżeli natomiast nie świadczy takich usług, powinien uwzględnić ceny rynkowe stosowane przez firmy zajmujące się wynajmem samochodów tej samej marki. Tak wynika m.in. z interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 3.06.2011 r., nr ILPB1/415-286/11-4/AA. Z kolei Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 27.01.2012 r., nr DD3/033/6/KDJ/12/PK-71, wypowiedział się na temat sposobu ustalania wartości nieodpłatnego świadczenia w przypadku udostępniania pracownikowi dla celów prywatnych samochodu, który przez pracodawcę jest użytkowany na podstawie umowy leasingu operacyjnego. Zajął stanowisko, że przy zawarciu umowy leasingu dochodzi do zakupu u innego podmiotu wymienionej w niej usługi. Skoro usługa zakupiona u innego podmiotu jest przedmiotem świadczenia na rzecz pracownika, to ustalenia wartości pieniężnej nieodpłatnego świadczenia należy dokonać w oparciu o art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy o pdof, czyli według ceny zakupu usługi leasingowej. Organy podatkowe uchylają się jednak od wyrażania jednoznacznego stanowiska co do rachunkowego sposobu wyliczenia przychodu z omawianego tytułu. Uznają bowiem, że rolą postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej nie jest sposób jego kalkulacji. Różnorodność stanów faktycznych nie pozwala na ustalenie jednego algorytmu do obliczania przychodu z tytułu nieodpłatnego udostępnienia pracownikowi służbowego samochodu na prywatne potrzeby. Dla przykładu należy podać, że jeżeli podstawą jego wyliczenia ma być miesięczna opłata leasingowa, to w mojej ocenie należy w pierwszej kolejności podzielić ją przez liczbę dni w miesiącu. Następnie ustaloną w ten sposób stawkę trzeba przemnożyć przez liczbę dni, w których pracownik dysponował pojazdem dla własnych potrzeb. Uzyskany wynik będzie wyznaczał kwotę omawianego przychodu.
Gazeta Podatkowa nr 38 (870) z dn. 10.05.2012, strona 1

Nie można uznać, by przepis art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym podatnik ma prawo do odliczenia VAT w momencie otrzymania faktury, naruszał zasadę proporcjonalności. Tak więc prawo do odliczenia przysługuje w okresie rozliczeniowym, w którym spełnione są dwa warunki, tj. podatnik nabył towar lub usługę oraz otrzymał na nie fakturę. Tak uznał NSA w wyroku z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 624/11. Podatnik we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zadał pytanie, czy ma on prawo odliczyć VAT z faktury w okresie rozliczeniowym - miesiącu, w którym podatek wskazany na fakturze zakupowej jest wymagany u sprzedawcy. Przykładowo gdy faktura wystawiona przez kontrahenta w kwietniu wpłynie do niego w maju, to ma on prawo do odliczenia VAT z niej wynikającego już w kwietniu. Zdaniem podatnika przepis art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT jest niezgodny z przepisami Dyrektywy 2006/112/WE. Organ podatkowy uznał to stanowisko za nieprawidłowe. W związku z tym podatnik złożył skargę do WSA, który ją oddalił. Także NSA nie przyznał racji podatnikowi. Jak wskazał NSA, zgodnie z art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT prawo do odliczenia VAT powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem niemającym znaczenia w tej sprawie. Odpowiednikiem tego przepisu w Dyrektywie 2006/112/WE jest art. 178a, zgodnie z którym w celu skorzystania z prawa do odliczenia podatnik musi spełnić określone warunki. Aby dokonać odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit. a), w odniesieniu do dostaw towarów i usług, musi posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z art. 220-236 i art. 238, 239 i 240. Natomiast w art. 167 wskazano, że prawo do odliczenia powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu, staje się wymagalny. Dyrektywa odróżnia więc dwie sytuacje, tj. nabycie prawa do odliczenia (art. 167) oraz skorzystanie z nabytego prawa do odliczenia (art. 178 i n.). Określa więc ona warunki, jakie musi spełnić podatnik, by skorzystać z nabytego prawa do odliczenia. Dyrektywy unijne wiążą państwo członkowskie, do którego są kierowane, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawiając jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. To, że prawo krajowe nie zawiera dosłownych regulacji zawartych w Dyrektywie 112 odnośnie ustalania momentu powstania prawa do odliczenia, samo w sobie nie może oznaczać, że cel Dyrektywy w tym zakresie nie został osiągnięty. Cel uregulowania wskazanego w art. 167 Dyrektywy można odczytać z treści art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT określającego prawo do odliczenia. Skoro Dyrektywa 2006/112/WE odróżnia nabycie prawa do odliczenia od skorzystania z prawa do odliczenia i jako warunek skorzystania z tego prawa, podobnie jak regulacja krajowa, wskazuje na obowiązek posiadania faktury, to trudno w tej sytuacji uznać sprzeczności art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT z treścią art. 167 Dyrektywy.
Gazeta Podatkowa nr 37 (869) z dn. 07.05.2012, strona 1

Od 1 kwietnia 2012 r. rozpoczął się nowy rok składkowy w ubezpieczeniu wypadkowym. Będzie on trwał do 31 marca 2013 r. Składkę wypadkową ustaloną według nowej stopy procentowej po raz pierwszy płatnicy rozliczą w dokumentach rozliczeniowych sporządzonych za kwiecień 2012 r., które przekażą w maju br. W tym roku zostało znowelizowane rozporządzenie w sprawie różnicowania stopy procentowej składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych w zależności od zagrożeń zawodowych i ich skutków (zwane rozporządzeniem wypadkowym). W wyniku wprowadzonych zmian tzw. mali płatnicy począwszy od składek należnych za kwiecień 2012 r. muszą opłacać wyższą składkę na ubezpieczenie wypadkowe. Dotyczy to płatników podlegających wpisowi do rejestru REGON, którzy zgłaszają do ubezpieczenia wypadkowego nie więcej niż 9 osób. Dla nich wysokość składki wypadkowej wynosi bowiem 50% najwyższej stopy procentowej ustalonej na dany rok składkowy dla grup działalności. Taka sama stopa procentowa składki obowiązuje płatników niepodlegających wpisowi do rejestru REGON, niezależnie od tego, ile osób zgłaszają do ubezpieczenia wypadkowego. 1,93% - taka wysokość stopy procentowej składki wypadkowej obowiązuje obecnie tzw. małych płatników. Od 1 kwietnia br. najwyższa stopa procentowa składki wypadkowej wynosi 3,86%. Oznacza to, że w obecnie trwającym roku składkowym dla płatników zgłaszających do ubezpieczenia wypadkowego nie więcej niż 9 osób, w porównaniu z ubiegłym rokiem składkowym jest ona wyższa (było 1,67%). Z kolei płatnikom zgłaszającym do ubezpieczenia wypadkowego w 2011 r. co najmniej 10 osób, którzy (ze względu na ciążący na nich obowiązek) przekazali do ZUS informację ZUS IWA za 2011, 2010 oraz 2009 r., stopę procentową składki wypadkowej powinien był ustalić ZUS. Jeśli do 20 kwietnia br. taki płatnik nie otrzymał żadnego listu w tej sprawie, powinien zwrócić się do ZUS o podanie aktualnej wysokości stopy procentowej składki wypadkowej na nowy rok składkowy. Natomiast płatnicy podlegający wpisowi do rejestru REGON i zgłaszający do ubezpieczenia wypadkowego powyżej 9 osób, którzy za ostatnie trzy lata nie przekazali do ZUS informacji ZUS IWA, powinni opłacać składkę wypadkową według stopy procentowej ustalonej w oparciu o grupę działalności, do której należą.
Gazeta Podatkowa nr 36 (868) z dn. 04.05.2012, strona 1



WWW.NEWSLETTERY.GOFIN.PL

Wkrótce dodatki:

poniedziałek - 28.05.2012 r.
Wydatki współfinansowane z Europejskiego Funduszu Społecznego

czwartek - 31.05.2012 r.
Rozrachunki z właścicielami i wspólnikami spółek osobowych
Gazeta Podatkowa
e-wydanie
Gazeta Podatkowa w formacie PDF
 
  Szczegółowy spis treści
bieżącego numeru
pokazuj fragmenty artykułów 
Strona tytułowa
Aktualności i sygnały
O czym Czytelnik wiedzieć powinien
Rozliczamy podatek dochodowy
VAT i akcyza
Prawo pracy w praktyce
Składki ZUS
Emerytury, renty, zasiłki
Rachunkowość dla każdego
Przewodnik Gazety Podatkowej
Postępowanie przed fiskusem
Z dyskusji na www.forum.gofin.pl
Orzecznictwo i interpretacje prawne
Spółki i wspólnicy
Wskazówki dla przedsiębiorcy
Umowy cywilnoprawne
Obrót gospodarczy
Z listów od Czytelników
Prawo Unii Europejskiej
Prawnik radzi
Wskaźniki i stawki
 Dodatki
Poznaj naszą ofertę
Komplety promocyjne
Czasopisma i Gazeta
Wydawnictwa internetowe
Inne produkty i usługi

Wydawnictwo Podatkowe GOFIN sp. z o.o., ul. Owocowa 8, 66-400 Gorzów Wlkp., tel. 95 720 85 40, faks 95 720 85 60