Odpisy amortyzacyjne od wartości samochodu osobowego przewyższającej równowartość 20.000 euro nie mogą być kosztem podatkowym. W odniesieniu do samochodów, których wartość początkowa przekracza wskazany limit przyjęło się, że dokonując odpisów amortyzacyjnych podatnik każdorazowo ustala, jaka część odpisu (miesięcznego, kwartalnego czy też rocznego) podlega zaliczeniu w ciężar kosztów uzyskania przychodów. W ten sposób do kosztów podatkowych zalicza odpis amortyzacyjny równomiernie przez cały okres trwania amortyzacji, w takiej proporcji, w jakiej wartość 20.000 euro pozostaje w ogólnej wartości samochodu.

Ciekawy pogląd na omawiany temat zaprezentował WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Po 814/09. W opinii Sądu ustawodawca nie sprecyzował w jaki sposób podatnik powinien dokonywać omawianych odpisów amortyzacyjnych. A to zdaniem WSA oznacza, że ma do wyboru dwie możliwości. Po pierwsze, może, tak jak wskazano na wstępie, stosunkowo rozdzielać odpisy amortyzacyjne i do kosztów zaliczać jedynie część tych odpisów w całym okresie amortyzacji. Drugi z kolei sposób polega na tym, że do chwili gdy łączna suma dotychczasowych odpisów nie przekroczy równowartości 20.000 euro, zalicza się je do kosztów uzyskania przychodów w całości, a późniejszych odpisów nie uznaje za koszty uzyskania przychodów.

Według WSA przepis określający limit 20.000 euro nie powinien być interpretowany w inny sposób niż jedynie dla celów oznaczenia górnej granicy zaliczania do kosztów odpisów amortyzacyjnych od samochodów osobowych. Za możliwością obciążania kosztów odpisami amortyzacyjnymi w pierwszym okresie używania samochodu, poprzez zaliczenie całości dokonywanych w tym okresie odpisów amortyzacyjnych do kosztów podatkowych do wysokości wskazanego limitu, przemawia wykładnia językowa art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o pdop (odpowiednio art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o pdof - przyp. red.), w której ustawodawca nie ogranicza podatnika w tym zakresie. Jeśli więc podatnik ma w tej materii swobodę, to może dokonać wyboru tego sposobu, nawet jeżeli motywem takiego wyboru jest dążenie podatnika do zmniejszenia obciążenia podatkowego. Jest to bowiem prawnie dopuszczalne.

Trzeba jednak mieć na względzie, że ta niewątpliwie korzystna i w pełni uzasadniona interpretacja obowiązujących przepisów nie stanowi ogólnie obowiązującej wykładni prawa i może nie zostać zaakceptowana przez organy podatkowe.