W przypadku spółki osobowej, której wspólnikami są osoby fizyczne, rokiem podatkowym jest w każdym przypadku rok kalendarzowy. Tak wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 23 lipca 2010 r., nr IBPBI/1/415-470/10/BK.

Spółka jawna, której wspólnikami są wyłącznie krajowe osoby fizyczne, zamierzała przyjąć rok obrotowy inny niż rok kalendarzowy. Spółka ta prowadzi księgi rachunkowe i możliwość zastosowania takiego rozwiązania upatrywała w brzmieniu art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy o rachunkowości. Zgodnie z tym przepisem, przez rok obrotowy rozumie się rok kalendarzowy lub inny okres trwający 12 kolejnych pełnych miesięcy kalendarzowych, stosowany również do celów podatkowych. Rok obrotowy lub jego zmiany określa statut lub umowa, na podstawie której utworzono jednostkę. Jeżeli jednostka rozpoczęła działalność w drugiej połowie przyjętego roku obrotowego, to księgi rachunkowe i sprawozdanie finansowe za ten okres można połączyć z księgami rachunkowymi i sprawozdaniem finansowym za rok następny. W przypadku zmiany roku obrotowego pierwszy po zmianie rok obrotowy powinien być dłuższy niż 12 kolejnych miesięcy.

Ogólną definicję roku podatkowego zawiera art. 11 Ordynacji podatkowej, który mówi, iż rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej. Spółka jawna jest spółką prawa handlowego nieposiadającą osobowości prawnej. Mając na względzie, iż ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera regulacji dotyczących pojęcia roku podatkowego, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach uznał, że ustalenia roku podatkowego dla spółek osobowych osób fizycznych należy dokonać zgodnie z art. 11 Ordynacji podatkowej. Konsekwencją tego jest przyjęcie, iż spółka osobowa nawet w przypadku prowadzenia ksiąg rachunkowych nie ma możliwości przyjęcia innego roku obrotowego niż kalendarzowy. Ponadto nie ma do niej zastosowania możliwość przedłużenia roku obrotowego w przypadku rozpoczęcia działalności w drugiej połowie przyjętego roku obrotowego i zmiany roku obrotowego, które dopuszcza ustawa o rachunkowości.