Wykupione przez pracodawcę pakiety świadczeń medycznych, których wartość nie jest wolna od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o pdof, stanowią dla pracowników, uprawnionych do ich wykorzystania, nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 tej ustawy. Tak wynika z uchwały NSA z dnia 24 maja 2010 r., sygn. aktII FPS 1/10.

Kwestie opodatkowania pakietów medycznych rozpatrywał NSA 25 marca 2010 r. (sygn. akt II FSK 1899/08). Sprawa dotyczyła świadczeń zdrowotnych dla pracowników, które nie wynikają z przepisów Kodeksu pracy i są opłacane ryczałtowo, w wysokości ustalonej dla ogółu pracowników i niezależnej od liczby faktycznie wykonanych świadczeń. Wówczas Sąd nie zajął stanowiska w tej sprawie, lecz przedłożył ją do rozpatrzenia rozszerzonemu składowi sędziowskiemu (pisaliśmy o tym w GP nr 38 z br.).

NSA w składzie siedmiu sędziów podjął niekorzystną dla podatników uchwałę. Z jej uzasadnienia wynika, że istota umowy między pracodawcą a danym centrum medycznym nie jest związana wyłącznie z faktem udzielenia konkretnych świadczeń medycznych, lecz obejmuje także gotowość do świadczenia odpowiednich usług. Taka gotowość jest opłacana przez pracodawcę bez względu na to, czy pracownik skorzysta ze świadczeń, czy też nie. Pracownik, który chciałby zapewnić sobie taką możliwość samodzielnie, musiałby wykupić abonament. Zatem możliwość skorzystania z usług medycznych posiada wymiar finansowy.

W rezultacie Sąd uznał, że pracownik nabywający dzięki pracodawcy możliwość nieodpłatnego korzystania z prywatnej opieki medycznej, otrzymuje przysporzenie majątkowe mieszczące się w zakresie pojęcia "nieodpłatne świadczenie". Świadczenie to pracownik otrzymuje w momencie, w którym po stronie centrum medycznego powstaje obowiązek pozostawania w gotowości do świadczenia mu tych usług. Zdaniem NSA taką chwilą może być umieszczenie zatrudnionego na liście uprawnionych lub wręczenie mu karty identyfikacyjnej pacjenta. Nie jest nią natomiast sam moment skorzystania z danej usługi.