Wysokość przysługujących pracownikowi świadczeń z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa obliczana jest na podstawie uzyskanych przez niego zarobków za okres 12 (lub pełnych) miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Jednakże w przypadku, gdy podstawa wymiaru zasiłku jest zbyt niska, świadczenie zostaje naliczone w oparciu o kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Z tytułu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy podstawa wymiaru świadczenia nie może być bowiem niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę, po odliczeniu kwoty odpowiadającej 13,71% tego wynagrodzenia. Stanowi o tym art. 45 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Przy czym w przypadku pracownika, w okresie jego pierwszego roku pracy, gwarantowana kwota podstawy wymiaru świadczenia chorobowego wynosi 80% wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, po odliczeniu kwoty jak wyżej.

Jeżeli pracownik zatrudniony jest w niepełnym wymiarze czasu pracy, wówczas kwota minimalnej podstawy wymiaru zasiłku obliczana jest proporcjonalnie do jego etatu.

Gwarancja minimalnej podstawy wymiaru świadczenia chorobowego nie dotyczy jednak pracowników, do których nie mają zastosowania przepisy ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, np. zatrudnionych na umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego.

Z dniem 1 stycznia 2011 r. ulegnie zmianie minimalne wynagrodzenie za pracę, które w stosunku do 2010 r. wzrośnie o 69 zł i wynosić będzie 1.386 zł (rozporządzenie Rady Ministrów w tej sprawie - Dz. U. z 2010 r. nr 194, poz. 1288). Oznacza to, iż od nowego roku wzrośnie również minimalna podstawa wymiaru świadczeń z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa dla pracowników.