Strata poniesiona na skutek likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego może być kosztem podatkowym. Warunkiem jest, aby nie była spowodowana utratą przez likwidowany środek trwały przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności gospodarczej. Nie ma przy tym wymogu, aby nastąpiła fizyczna likwidacja rozumiana jako zniszczenie, zużycie czy też demontaż. Tak wynika z wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Rz 124/10 (orzeczenie nieprawomocne).

W rozpatrywanej sprawie podatnik wynajął lokal na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Wykonał w nim prace adaptacyjne, a poniesione nakłady potraktował jako inwestycję w obcym środku trwałym i amortyzował. Po wypowiedzeniu umowy najmu nie dokonał fizycznej likwidacji wykonanych robót adaptacyjnych. Mimo to uważał, że nieumorzoną wartość inwestycji w obcym środku trwałym może uznać za koszt uzyskania przychodów. Z jego stanowiskiem nie zgodził się organ podatkowy. Zdaniem fiskusa warunkiem zaliczenia do kosztów podatkowych nieumorzonej wartości środka trwałego jest jego faktyczna likwidacja, np. w formie demontażu poniesionych nakładów.

WSA w Rzeszowie, do którego została wniesiona skarga na decyzję organu podatkowego, uznał ją za zasadną. Analizując art. 16 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o pdop doszedł do wniosku, że utrata przydatności gospodarczej z innych przyczyn niż zmiana rodzaju działalności gospodarczej skutkuje uznaniem straty związanej z likwidacją środka trwałego za koszt uzyskania przychodów. Przyjął przy tym, że pojęcie likwidacja obejmuje nie tylko fizyczne unicestwienie środka trwałego, ale także:

• przekazanie go innemu podmiotowi czy to w drodze darowizny, czy sprzedaży,
   
• zmianę metody prowadzenia działalności gospodarczej,
   
• likwidację środka trwałego w związku z jego zużyciem technicznym, technologicznym lub "moralnym",
   
• wycofanie go z ewidencji środków trwałych.

Sąd uznał, że w rozpatrywanej przez niego sprawie doszło do likwidacji środka trwałego (inwestycji w obcym środku trwałym) poprzez wykreślenie go z ewidencji środków trwałych i zwrot wynajmującemu. W konsekwencji strata w wysokości niezamortyzowanej części środka trwałego może stanowić koszt, jeżeli utrata jego przydatności nie jest zdeterminowana zmianą rodzaju działalności.

Wyrok ten utrwala pogląd prezentowany przez orzecznictwo, że likwidacji nie można zawężać do fizycznego zniszczenia środka trwałego. Tym bardziej, że fizyczna likwidacja pewnego rodzaju inwestycji nie mieści się w ramach racjonalnego prowadzenia działalności.