Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego nie może dotyczyć skutków podatkowych odnoszących się do kontrahenta. Tak wynika z wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 6 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 538/11 (orzeczenie nieprawomocne).

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną) na pisemny wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie. Wynika to z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do konkluzji, że prawnie skutecznie wniosek o wydanie interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie może wnieść każda osoba, która spełnia ustawowe kryterium "osoby zainteresowanej".

WSA odwołując się do dorobku orzecznictwa sądowego wypracowanego na tle cytowanego przepisu wskazał, iż podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o interpretację jest osoba, która wykaże związek przedstawionego stanu faktycznego z jej możliwą (choćby potencjalnie) odpowiedzialnością podatkową. Podmiot występujący z wnioskiem o wydanie interpretacji może zatem wnioskować wyłącznie o określenie własnej sytuacji prawnopodatkowej, a nie innych podmiotów, np. kontrahentów.

Sąd zwrócił uwagę, że okoliczność, iż organ podatkowy obowiązany jest "przyjąć" do oceny stan faktyczny podany we wniosku o jej udzielenie nie zwalnia z obowiązku badania wniosku pod względem formalnym, w którym to pojęciu mieści się także ocena, czy wnioskodawca wystąpił we własnej sprawie. Ma to znaczenie z dwóch powodów. Mianowicie z uwagi na skuteczność oświadczenia o toczącym się postępowaniu podatkowym, kontroli podatkowej, postępowaniu kontrolnym organu kontroli skarbowej lub rozstrzygnięciu sprawy decyzją albo postanowieniem organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Nie można złożyć takiego oświadczenia w stosunku do innego podmiotu. Ponadto interpretacja może chronić jedynie wnioskodawcę.

W rozpatrywanej przez Sąd sprawie pytanie objęte zakresem wniosku dotyczyło tego, czy złożenie przez wnioskodawcę oświadczenia pod odpowiedzialnością karną, iż nabywane towary i usługi będą wykorzystywane do czynności, o jakich mowa w art. 132 Dyrektywy 112, uprawnia dostawcę do zastosowania zwolnienia od VAT. Organ podatkowy wydał interpretację nie dostrzegając, iż pytanie wnioskodawcy dotyczyło podatkowoprawnych obowiązków jego kontrahenta. W tej sytuacji, jak słusznie wskazał WSA, organ winien był wezwać wnioskodawcę w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej - do sprecyzowania treści wniosku. To być może wyjaśniłoby jego intencje.