Jeśli zakres materiałów dotyczący stron postępowania przekracza ramy wspólnego dla nich stanu faktycznego, to organ podatkowy ma obowiązek zachowania tajemnicy danych, które nie są dla nich wspólne. Tak wynika z orzeczenia NSA z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2106/08 (orzeczenie prawomocne).

Organ podatkowy określił podatnikowi m.in. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Od tej decyzji złożone zostało odwołanie. W toku postępowania odwoławczego, organ drugiej instancji wyłączył z akt sprawy dokumenty, których ujawnienie, w jego ocenie, mogłoby narazić na szkodę interesy podmiotów, których te dokumenty dotyczyły. Na to postanowienie podatnik złożył zażalenie wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie wyłączenia dokumentów z akt sprawy. Ponieważ sprawa nie została załatwiona zgodnie z oczekiwaniami podatnika, złożył on skargę do WSA, który ją oddalił. Ostatecznie sprawą zajął się Naczelny Sąd Administracyjny, który uznał, że skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

NSA stwierdził, że tajemnica skarbowa stanowi szczególny rodzaj tajemnicy służbowej, a przepis art. 293 Ordynacji podatkowej w sposób enumeratywny wymienia dokumenty, w których dane objęte są tajemnicą skarbową. Według Sądu w interesie publicznym leży, aby organy podatkowe prowadząc postępowanie wobec określonego podmiotu nie ujawniły danych innych podmiotów niezwiązanych ze sprawą, jakie uzyskali w trakcie czynności służbowych, które pozwoliłyby osobom nieuprawnionym na ich identyfikację. Jeśli więc organ wyłączył deklaracje VAT-7, rejestry zakupu, faktury, wyciągi bankowe, przelewy, dowody KP, rozliczenia VAT kontrahenta podatnika, uczynił to ze względu na ochronę interesu publicznego rozumianego jako dobro osób trzecich.

Zdaniem NSA, pozyskanie przez skarżących wiedzy o danych wykraczających poza wspólny stan faktyczny stanowiłoby naruszenie tajemnicy skarbowej, a pozyskane dowody - jako sprzeczne z prawem - utraciłyby moc dowodową.