Uwaga! Przyspieszeniu uległ termin składania wniosków o zwrot akcyzy od oleju napędowego do produkcji rolnej. Najbliższy wniosek należy złożyć już w lutym.
Aktualnie jesteś: » Strona tytułowa

Strona tytułowa
« poprzedni | następny »
Bieżący numer:
nr 10 (842) z dn. 02.02.2012


Poprzedni numer:
nr 9 (841) z dn. 30.01.2012


Najpopularniejsze w dziale:
z ostatniego miesiąca
Pracodawca, wypełniając PIT-11, musi wpisać prawidłowy identyfikator podatkowy pracownika. Trzeba podać NIP albo PESEL. Problemy pojawiają się wówczas, gdy pracownik prowadzi również działalność gospodarczą, a pracodawca o tym nie wie. Pracodawca ma obowiązek wystawić swoim pracownikom informacje PIT-11 o osiągniętych przez nich w danym roku podatkowym dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy. Informacje dotyczące 2011 r. trzeba doręczyć pracownikom oraz przekazać do ich urzędów skarbowych do 29 lutego 2012 r. W wielu zakładach pracy rozpoczęto więc już wypełnianie PIT-11. Z sygnałów docierających do redakcji wynika, że w tym roku wiele problemów nastręcza wypełnienie rubryki z identyfikatorem podatkowym pracowników. Trzeba w niej wpisać NIP albo PESEL danej osoby. Nie zawsze wybór jest oczywisty. Dla większości pracowników identyfikatorem podatkowym jest PESEL. Posługują się nim ci, którzy spełniają łącznie następujące warunki: podlegają rejestracji w systemie PESEL, nie prowadzą działalności gospodarczej, nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT, nie są płatnikami podatków lub składek ZUS. Nie należą jednak do rzadkości przypadki, kiedy dana osoba jest jednocześnie pracownikiem i przedsiębiorcą. W takiej sytuacji w PIT-11 powinien być wpisany NIP jako jej identyfikator podatkowy. Problem w tym, że pracodawca nie musi wiedzieć, którzy pracownicy mają własne firmy, zwłaszcza gdy ich dochody z działalności gospodarczej opodatkowane są podatkiem liniowym, ryczałtem ewidencjonowanym lub kartą podatkową. Te formy opodatkowania nie wykluczają bowiem stosowania kwoty zmniejszającej na etapie ustalania zaliczek na podatek dochodowy z umowy o pracę. Pomimo tych trudności pracodawca nie jest zwolniony z obowiązku podania w PIT-11 właściwego identyfikatora podatkowego pracownika. Jeżeli nie ma pewności czy wpisać NIP, czy PESEL, może zwrócić się do pracownika, aby określił swój status ewidencyjny. Takie uprawnienia przysługują mu na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Z przepisu tego wynika, że w związku z pełnieniem funkcji płatnika, pracodawca ma obowiązek podawać organom podatkowym, na dokumentach dotyczących wykonywania zobowiązań podatkowych, identyfikator podatkowy pracowników. Aby to zrealizować, może zażądać od nich wskazania, np. w formie pisemnego oświadczenia, jakim identyfikatorem się posługują. Pracownicy mają obowiązek spełnić to żądanie. W przeciwnym razie narażają się na odpowiedzialność karną skarbową. Niepodanie numeru identyfikacji podatkowej swojemu pracodawcy może być potraktowane jako wykroczenie skarbowe. Grozi za to grzywna od 150 zł do 30 tys. zł.
Gazeta Podatkowa nr 5 (837) z dn. 16.01.2012, strona 1

Od 1 lutego 2012 r. nastąpi podwyższenie wysokości stopy procentowej składki na ubezpieczenia rentowe - o 2%. Od tego dnia będzie ona wynosiła 8% podstawy wymiaru. Podwyżka jest wynikiem nowelizacji ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Przy czym część składki rentowej, która jest finansowana ze środków pracownika, pozostanie na niezmienionym poziomie, tj. 1,5% podstawy wymiaru. Podwyższona natomiast zostanie składka rentowa finansowana przez pracodawcę - z 4,5% do 6,5% podstawy wymiaru. Wprawdzie podwyżka stopy procentowej składki na ubezpieczenia rentowe nie będzie miała wpływu na kwotę netto wynagrodzenia wypłacanego pracownikom, to jednak zwiększą się obciążenia składkowe pracodawców. Przykładowo, wypłacając pracownikowi wynagrodzenie w kwocie minimalnej płacy (obecnie 1.500 zł), po podwyżce składki rentowej od 1 lutego 2012 r. pracodawca będzie musiał zapłacić za niego na ubezpieczenia rentowe o 30 zł więcej niż przed podwyżką składki. Wątpliwości co do naliczania wyższej składki na ubezpieczenia rentowe powstają w przypadku, gdy np. wynagrodzenie należne za styczeń br. zostanie wypłacone dopiero w lutym, czyli w okresie kiedy będzie już obowiązywała nowa, wyższa stopa procentowa tej składki. W kwestii ustalania podstawy wymiaru składek ubezpieczeniowych (w tym również rentowej) przepisy ustawy o ubezpieczeniach społecznych odnoszą się do przychodu, który z kolei określają przepisy podatkowe. Dlatego decydującym dla prawidłowego oskładkowania takiego wynagrodzenia jest moment jego wypłaty, a nie okres, którego ono dotyczy. Nowa, wyższa stopa procentowa składki rentowej będzie obowiązywała od 1 lutego 2012 r. Od wszystkich wynagrodzeń wypłaconych do 31 stycznia 2012 r. pracodawca ma zatem obowiązek naliczyć składkę rentową w dotychczasowej wysokości, czyli 6% podstawy wymiaru. Natomiast składkę rentową w nowej wysokości (8% podstawy) pracodawcy powinni naliczyć od wszystkich wypłat dokonanych pracownikom po 31 stycznia 2012 r. niezależnie od tego, jakiego okresu dotyczą wynagrodzenia wypłacone po tym dniu. Mogą to więc być np. wynagrodzenia należne za styczeń 2012 r. Trzeba zwrócić uwagę, iż osoby prowadzące własną działalność zapłacą za siebie wyższą składkę rentową przy opłacaniu składek ubezpieczeniowych za luty 2012 r., czyli dopiero w marcu br.
Gazeta Podatkowa nr 7 (839) z dn. 23.01.2012, strona 1

Wydatki na zakup artykułów spożywczych, zakupionych na potrzeby sekretariatu w celu zapewnienia poczęstunku gościom (kontrahentom) w czasie wizyt w siedzibie firmy, nienoszące znamion okazałości, stanowią koszt podatkowy. Taki pogląd sformułował Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 14 grudnia 2011 r., nr IPTPB3/423-282/11-4/PM. Spółka, która wystąpiła do organu podatkowego z wnioskiem o interpretację, prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży energii cieplnej i elektrycznej. W ramach prowadzonej działalności nabywa produkty spożywcze, takie jak kawa, herbata, cukier, śmietanka do kawy, słodycze oraz napoje. Produkty te przekazuje m.in. do sekretariatu firmy na cele poczęstunku odwiedzających firmę gości (kontrahentów). Spółka zaznaczyła, że dotychczas wydatki te traktowała jako koszty reprezentacji i nie zaliczała ich do kosztów uzyskania przychodów. Chcąc się upewnić, czy postępuje prawidłowo, zwróciła się do organu podatkowego o zajęcie stanowiska w tej kwestii. Organ podatkowy uznał, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby wskazane przez spółkę wydatki zakwalifikować do kosztów podatkowych. Powołując się na przepis art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o pdop, wskazał, że rzeczywiście nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Stąd, pomimo że tego typu wydatki wykazują związek z osiąganymi przez podmiot gospodarczy przychodami, nie mogą stanowić kosztów podatkowych. Na gruncie ustaw podatkowych za reprezentację uznaje się przy tym ogół działań noszących znamiona okazałości lub wystawności związanych z kontaktami podatnika z innymi podmiotami gospodarczymi. Nie można jednak uznać za reprezentację zachowań standardowych, nieprzekraczających przyjętych powszechnie norm tzw. etykiety biznesowej, do których należy drobny poczęstunek dla klienta w siedzibie firmy. Zapewnienie takiego poczęstunku wpisało się już na stałe w kontakty gospodarcze i nie stanowi działania szczególnego ani wyjątkowego. Wobec powyższego organ podatkowy uznał, że wydatki na zakup artykułów spożywczych na potrzeby sekretariatu stanowią dla podatnika koszty pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami. Podkreślił przy tym, że to na podatniku ciąży obowiązek wykazania związku poniesionych wydatków z przychodami, bo to on wywodzi z tego faktu skutki prawne w postaci zmniejszenia zobowiązania podatkowego.
Gazeta Podatkowa nr 5 (837) z dn. 16.01.2012, strona 1

W sytuacji kiedy nie wystąpią zaliczki na podatek dochodowy od wypłacanych pracownikom wynagrodzeń, na pracodawcy nie ciąży obowiązek złożenia do właściwego urzędu skarbowego deklaracji PIT-4R, tj. "deklaracji rocznej o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy". Tak wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18.11.2011 r., nr IPPB2/415-731/11-4/AK. Podatnik w ramach działalności gospodarczej świadczy usługi rachunkowo-księgowe i udziela porad prawnych. Do organu podatkowego zwrócił się z zapytaniem, czy obowiązkowe jest składanie deklaracji PIT-4R w sytuacji, jeśli nie wystąpiły zaliczki na podatek dochodowy od wynagrodzeń pracowniczych. Prezentując swoje stanowisko w tej sprawie podatnik uznał, że z przepisów nie wynika jednoznacznie, czy w przypadku braku pobrania zaliczek na podatek dochodowy w roku podatkowym należy złożyć "zerową" deklarację PIT-4R. Jednak z samej nazwy deklaracji, tj. "deklaracja roczna o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy" wynika, iż należy składać ją w sytuacji, gdy płatnik dokonał poboru zaliczki. W związku z tym, w jego ocenie, jeśli nie wystąpił podatek od wynagrodzeń, to nie składa się PIT-4R (zerowego). Stanowisko podatnika organ podatkowy uznał za prawidłowe. Wskazał, że zakłady pracy są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych. Kwoty pobranych zaliczek muszą przekazać do urzędu skarbowego. Ponadto płatnicy podatku dochodowego zobowiązani są do złożenia PIT-4R do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym, a w przypadku zaprzestania działalności - do dnia jej zaprzestania. Przy czym, z uwagi że PIT-4R to deklaracja roczna o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy, nie ma obowiązku jej składania, jeżeli nie wystąpią zaliczki na podatek dochodowy od wypłacanych wynagrodzeń.
Gazeta Podatkowa nr 6 (838) z dn. 19.01.2012, strona 1

Pracodawcy zatrudniający na dzień 1 stycznia danego roku mniej niż 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty nie muszą tworzyć zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. W zakładach o powyższym stanie zatrudnienia (pod warunkiem, że pracodawca nie należy do sfery budżetowej) Fundusz może być tworzony dobrowolnie, podobnie jak dobrowolna jest wypłata świadczenia urlopowego. Brak zobowiązania do tworzenia ZFŚS lub wypłaty świadczenia urlopowego dla takich pracodawców nie oznacza jednak zwolnienia ich z wymogów formalnych przewidzianych przez ustawę o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Takim wymogiem jest dokonanie rezygnacji z tworzenia ZFŚS lub z wypłaty świadczenia urlopowego (bądź rezygnacji z obu tych form działalności socjalnej) w trybie określonym przez ustawę o ZFŚS. Dla "małych" pracodawców ze sfery pozabudżetowej, niezobowiązanych do tworzenia regulaminu wynagradzania (tj. zatrudniających poniżej 20 pracowników) i nieobjętych układem zbiorowym pracy, oznacza to konieczność poinformowania zatrudnionych o rezygnacji z tworzenia Funduszu i wypłacania świadczenia urlopowego w pierwszym miesiącu danego roku kalendarzowego (art. 3 ust. 3a ustawy o ZFŚS). Decyzja o rezygnacji ma charakter czasowy, tj. dotyczy tylko tego roku, w którym jest podejmowana. Informację o rezygnacji w przypadku wskazanego pracodawcy należy więc, w razie potrzeby, ponawiać co roku. Sposób przekazania informacji nie jest ustawowo określony. W każdym przypadku będzie on zależał od przyjętej w tym zakresie praktyki w danym zakładzie pracy. Pracodawca może stosowne ogłoszenie powiesić na ogólnodostępnej tablicy ogłoszeń lub zapoznać z nim każdego pracownika indywidualnie. Nie musi natomiast uzgadniać jego treści z przedstawicielami strony pracowniczej, tak jak ma to miejsce w przypadku pracodawcy o wyższym stanie zatrudnienia.
Gazeta Podatkowa nr 5 (837) z dn. 16.01.2012, strona 1



 
  Szczegółowy spis treści
bieżącego numeru
pokazuj fragmenty artykułów 
Strona tytułowa
Aktualności i sygnały
O czym Czytelnik wiedzieć powinien
Rozliczamy podatek dochodowy
VAT i akcyza
Prawo pracy w praktyce
Składki ZUS
Emerytury, renty, zasiłki
Rachunkowość dla każdego
Przewodnik Gazety Podatkowej
Postępowanie przed fiskusem
Z dyskusji na www.forum.gofin.pl
Orzecznictwo i interpretacje prawne
Spółki i wspólnicy
Wskazówki dla przedsiębiorcy
Umowy cywilnoprawne
Obrót gospodarczy
Z listów od Czytelników
Prawo Unii Europejskiej
Prawnik radzi
Wskaźniki i stawki
 Dodatki
Poznaj naszą ofertę
Komplety promocyjne
Czasopisma i Gazeta
Wydawnictwa internetowe
Inne produkty i usługi

Wydawnictwo Podatkowe GOFIN sp. z o.o., ul. Owocowa 8, 66-400 Gorzów Wlkp., tel. 95 720 85 40, faks 95 720 85 60