Nie powinno być najmniejszych wątpliwości co do tego, iż udzielając pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, właściwy organ nie wkracza w sferę ustaleń faktycznych, przyjmując stan określony we wniosku podmiotu występującego o interpretację. Tak uznał NSA w wyroku z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 320/09.

Podatnik złożył wniosek o interpretację. Przedstawiając stan faktyczny wyjaśnił, że w 2007 r. w celu powiększenia gospodarstwa rolnego nabył nieruchomość rolną niezabudowaną, która była użytkowana rolniczo. Następnie została ona podzielona na mniejsze działki rolne i sprzedana. Zakupu działek rolnych dokonały osoby niebędące rolnikami. Sprzedane grunty nie posiadały aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wnioskodawcy nie były znane zamiary osób, które nabyły grunty, co do sposobu ich wykorzystania. W tej sytuacji zadał on pytanie: czy przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, które w wyniku tej sprzedaży nie utraciły charakteru rolnego, podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych.

Organy podatkowe uznały, że podatnik musi zapłacić podatek. Jednym z warunków zastosowania zwolnienia jest bowiem to, że w wyniku sprzedaży grunty nie mogą utracić charakteru rolnego. Według organów całokształt okoliczności może wskazywać na utratę charakteru rolnego, gdy według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego grunt położony jest na terenie upraw rolnych.

Sąd I instancji uwzględnił wniesioną przez podatnika skargę na decyzję organu podatkowego. W jego ocenie zamiar zmiany sposobu użytkowania nieruchomości nie został ujawniony przy zawieraniu transakcji dotyczących wymienionej nieruchomości.

NSA uchylił jednak ten wyrok. Uznał, że w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym brak jest danych pozwalających przyjąć, iż grunty będą wykorzystywane dla celów rolniczych. Zatem nie ma podstaw do zakwestionowania prawidłowości stanowiska zajętego przez Dyrektora Izby Skarbowej. W analizowanym przypadku, błąd wykładni, którego dopuścił się sąd I instancji, sprowadza się do dokonania jej w oderwaniu od zarysowanego stanu faktycznego. W przekonaniu NSA ustalenie, iż wnioskodawcy służy takie prawo do zwolnienia z podatku dochodowego musi łączyć się z bezsprzecznym wykazaniem przez niego zaistnienia okoliczności odpowiadających określonym przesłankom, czego odzwierciedleniem byłyby dane zawarte we wniosku o wydanie interpretacji.