Udzielony pracownikowi rabat nie stanowi przychodu, jeżeli jego wysokość nie odbiega od wartości rabatu adresowanego do klientów. Takie wnioski wynikają z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1683/09.

Spółka w celu zwiększenia sprzedaży i przychodów prowadzi różnego rodzaju działania promocyjne i reklamowe. Jedną z tych form stanowi adresowany do jej pracowników i pracowników kontrahenta program lojalnościowy, który umożliwia uzyskanie rabatu w wysokości 5% wartości zakupów w jej sklepach. Wysokość udzielonego im rabatu nie jest niższa od wysokości rabatów w ramach innych promocji. Zdaniem Spółki, w tych okolicznościach nie można przyjąć, że warunki cenowe dla pracowników są bardziej korzystne od oferowanych innym grupom klientów. W konsekwencji uznała, że udzielony rabat nie stanowi dla pracowników przychodu.

Natomiast organ podatkowy orzekł, że wartość rabatu uzyskanego z tytułu przystąpienia do programu lojalnościowego, a otrzymanego przez pracownika Spółki i pracownika jej kontrahenta, stanowić będzie dla nich przychód odpowiednio ze stosunku pracy i z innych źródeł.

Spółka wniosła skargę na wydaną interpretację do WSA w Warszawie, który ją uwzględnił.

Sąd przyjął, że ewentualna korzyść, jaką odniosą pracownicy Spółki lub podmiotu z nią współpracującego, którzy przystąpią do programu, nie będzie stanowić przychodu (dochodu).

W jego ocenie zasadniczą kwestią w tej sprawie jest to, że analogiczne programy rabatowe są organizowane stale jako handlowe narzędzie zwiększenia obrotu. Wysokość proponowanego rabatu jest tożsama, jak w każdym innym programie realizowanym przez Spółkę. Pomimo że uczestnikami programu są pracownicy Spółki lub pracownicy podmiotu współpracującego, nie będzie on różnił się od wszystkich pozostałych programów adresowanych do innych odbiorców. Tymczasem, jak zauważył Sąd, za przychód ze stosunku pracy można uznać takie przysporzenie, które rzeczywiście może otrzymać jedynie pracownik.