W sytuacji gdy ze zlecenia wykonania ustalonych czynności nie wynika określona miesięcznie kwota nieprzekraczająca 200 zł, płatnik powinien pobrać zaliczkę na podatek, nawet wówczas, gdy ostatecznie należność za miesiąc byłaby niższa. Takie stanowisko zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 26 stycznia 2010 r., nr IPPB2/415-675/09-2/AS.

W rozpatrywanej przez organ podatkowy sprawie wnioskodawca, jako płatnik, rozlicza należności biegłych, tłumaczy, kuratorów i adwokatów powołanych przez prokuratorów w postępowaniu przygotowawczym. Przychody ww. grupy podatników mieszczą się w art. 13 pkt 6 ustawy o pdof. Płatnik nie zawiera z nimi umów cywilnoprawnych, a jedynie wypłaca należności na podstawie postanowienia prokuratora i nie jest w stanie przewidzieć do ilu czynności zostanie powołany biegły w jednym miesiącu. Może to być np. kilka postanowień w ciągu miesiąca w zakresie różnych spraw, w kwotach niższych, równych lub wyższych niż 200 zł. W tej sytuacji miał wątpliwość czy od wskazanych należności powinien pobierać zryczałtowany podatek dochodowy, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o pdof, czy też zaliczkę na podatek dochodowy.

Udzielając odpowiedzi organ podatkowy wskazał, że powołany przez płatnika przepis może mieć zastosowanie do dochodów, o których mowa w art. 13 pkt 6 ustawy o pdof. Pomimo tego, że płatnik nie zawiera umowy z biegłymi, tłumaczami, adwokatami i kuratorami, to jednak zleca im wykonanie określonych czynności. Niemniej jednak, skoro z tych zleceń nie wynika należność określona za miesiąc, to oznacza, że nie są spełnione warunki do zastosowania opodatkowania zryczałtowanego na podstawie tego przepisu. Z tego względu art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o pdof nie ma zastosowania do wypłat dokonywanych przez płatnika. W konsekwencji ciąży na nim obowiązek pobrania zaliczki od należności wypłacanych wskazanej grupie podatników niezależnie od ich wysokości.